Görme kaybı aslında gözlerden değil, beynin durumu olabilir!

İnme ve benzeri nörolojik hasarlar, görme alanında ortaya çıkan kayıplara yol açabilir. İnsanlar genellikle görme sorunlarını gözlerde ararken, gerçekte bu durum beyin kaynaklı olabilir. Beynin bu tür hasarları görmeYeteneğini tüketebilir.

Görmenin gerçek kaynağı beynimizdir

Gözlerimiz ışı sadece işleme merkezine yönlendiren sensörler gibidir. Beynimizde yer alan görüntü işleme alanlar, sembolleri anlamlandırmak için kullanılır. Biraz ağır kasıtlı olmayan hasar görme işlemine engel olabilir. Sonuçta, beynin doğru çalışmaması görme kabiliyetini zorluyor, görüşte azalma gerçek anlamda.

İnme sonrası görebilme yeteneği kısıtlanabilir

İnme veya felç yaşayan kişiler, görme organları normal olsa da, beynin o bölgesinde oluşan hasar gören sebep bir kısmının kapanmasına düzenleyebilir. nöral yolların bu alanlara ulaşımın engellenmesi çevrenin kısmen yanlış] görüntüler oluşturmasına neden olabilir. Böylece, görme organlarının hiçbir önemi olmayan bir kişisel durum gelişebilir. Genellikle uğranılan bu nöral kayıp, görüntüleri eksiklikler ile zorlayıcı gelişebilir.

Hasta farkında olmadan görme kaybı yaşayabilir

İnme sebebiyle oluşan görme alanı kayıpları, hastaların çeşitli tehlikeleri beraberinde getirebilir. Hastalar, bir tarafını eksik görüntüleri sığdırmadan anlamayabilir düşme riski taşırlar. İlginç olan ise, sinirsel yapının bu duruma gelişen zararları sebebiyle görme bölgesi kısıtlı olmasıdır. Özde belirtilen, bir kişi saatteki yiyeceği sadece görebildiği kısmını yer. Bu durumun en çarpıcı örnekleri, Anton Sendromu adlandırılan bir psikolojik durumdur. Anton Sendromu genellikle çare genellikle tedavi edilmez, hastanın görüneni kesin inanmak istediği gibi kabullenmesi çok zordur. Bu düzenek, gerçekliği algılama anlayışımızı test eder.

Hafıza ve hayal gücü görsel boşlukları dolduruyor

Görsel alanlarda erken bozukluklar, gerçek olmayan nesnelerin, görünen ve geometrik şekillerin görülmesine neden gelişebilir. Bu ölçüt, görsel halüsinasyon sonucudur ve genellikle görme kaybı ile görünümler. Sinirsel yapılar dışarıdan gereksiz görüntü uyaran yetişmediğinde, bellek depolarını kullanmaya işler başlar. Netice olarak, zihin kaza yapan alanı, hayal gücü veya rastgele yaratılan sembolleriyle doldurur, hastaya sahte kurgulanmış ortam yaklaştırır. Gönüllüler bu|bu|n] görüntülerin çoğu zaman gerçek olmadığını fark edebildikleri halde son derece şaşkınlık görebilirler.

Görsel halüsinasyonlar psikolojik değil, nörolojik sorunlar olabilir

Toplumda vizüel görüntü görenleri kesinlikle psikolojik hastalıkla bağlantılı sayılmaz. Beyin damar tıkanıklığı sonrası, Alzheimer veya ciddi migren içerir. Charles Bonnet Sendromu, görmenin kaybına bağlı ortaya çıkan en bilinen nörolojik örneğidir. Görme alanındaki görülen nesnelerin gerçek olmadığını zihin anlayabilirler. Bu nedenle, görsel halüsinasyon gören hastaların, psikolojik etiketler yerine, uzman nörolojik değerlendirmeleri anlamaları gerekmektedir.

Erken rehabilitasyon, görme kaybını önemli ölçüde azaltabilir

İnme sonrası kaybedilen görme yeteneğinin yeniden öğrenilmesi, hayati adımların atılmasını teşvik eder. Hasta bireylerin hızlı değerlendirilmeleri, sinir sisteminin öz sağ kalan nöronları desteklenerek kaybedilen işlevleri yeniden kazanmayı destek olabilir. Başarılı özelleştirilmiş göz egzersizleri ve planlı rehabilitasyonlar, düzenli hastaların hassas noktalarını daha verimli kullanmalarına olanak sağlar. Böylece eğitimler, hastaların sosyalleşmelerini üst düzeyde izlemeyi edindirmesini destek verir, yaralanmalara karşı yükselir. Erken müdahale sayesinde, bireyler birlikte özgür yaşamlarını daha hızlı.