Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Adamın başında derin bir yara izi vardı. Kavganın kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Nasır’dı. Savaşta ağır izler almış sığınmacıların tedavi edildiği Danca merkezinde bir zaman bakım devam ediyordu. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günlerde kucağıma birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ile aile ortamında uyum güçlüğü.

Okul pedagogu çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek için Rahman’ın ailesini toplantıya tespit etti.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü birlikte toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman ayağa kalktı, “Muallim!” dedi bir adım atarak dedesinin elini öfkeye aniden başladı.

Kış aylarında ben, iki] çorap. Dede, çorapsız geliyordu. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, Rahman fazla kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki gizem kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu bazı zamanlar evden uzaklaştığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise açıklayarak “Hala gözleri bilincinde şekilde yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanç içinde odadan çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailelerin da onayıyla oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la rehberlik ile işbirliği görevi bana.

Sonraki günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama canı yandı, uzun yoğun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak destek olmak kucağını tutmaya kütüphaneye götürdüm. Önüne beyaz bir kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap okuma görünümü görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. Rahman, farklı renklerde kalemlerle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok bitkin, dinlenmek istiyor istemiyor gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda görev aldım. O çocuk unuttum.

Yürürken Nasır’la buluştum. Bana tanıdı, “Hoca!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve sinirlendi; benden söylemedi. Oğul daha sonra sık sık birçok Kriminal olaylara dolaşıp polis kayda geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli çocukların eğitildiği bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Tüm çalışmalarımıza karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.